fbpx

Mirjam-Masseuse aan huis in the ghetto

Mirjam-Masseuse aan huis in the ghetto

Mirjam – Masseuse aan huis in the ghetto

De geijkte vragen als ik vertel dat ik bij mensen thuis masseer.
“Vind je dat niet eng bij vreemde mensen over de vloer komen?”
“ Als je aan huis masseert maak je zeker de vreemdste dingen mee” .
“ Je komt zeker vaak bij enge vieze mannen thuis?”

Nou en of! Ik lijk wel gek dat ik dit werk doe. Maar ja het is zo’n prachtig mooi beroep hé mensen helpen. Wat ik laatst weer meemaakte….

Er komt een boeking binnen via mail . Oh dear, de postcode lijkt me al niet pluis. Oh ja, het email adres is badboy666@hotmail.com.  Ik mag niet vooroordelen maar ik reis sidderend van angst af naar een wild wild achterbuurt.
In de auto maan ik mijzelf tot rust. “Kom op, het valt vast mee mee je hebt toch net een cursus mindfulness gedaan”. Die ben ik gaan doen om werkplezier te behouden, ik moest wel.
Ik ben natuurlijk maar een kleine ondernemer dus ik zal toch moeten pakken wat ik pakken kan.
Nou, de auto is geparkeerd en zodra ik mijn portier opendoe vliegen de kogels me om de oren.

Maarrrr Mirjammetje is nie gek. Ik heb een kogelvrij vest aan. Uiteraard met het Masseuse aan huis logo.
Branding is king zeg ik altijd maar.
Nog geen stap gezet en er komt iemand op mij af om me een halfje wit te verkopen. Voor weinag. Ai, het klinkt verleidelijk maar ja ik moet nog masseren, dan wordt het misschien wat rommelig allemaal. Ik loop snel weg voordat ik overstag ga.

“Gelukkig” zie ik al snel het huis waar ik zijn moet. In een donkere steeg, geen buren en er komt geen licht door de verduisteringsgordijnen. Wie zou daar wonen? Wat staat me te wachten? Ik tast volledig in het duister. Letterlijk ook nog.  Er zit een sticker op de deur “hier waak ik”. Het is dus te donker om te  zien over wat voor ras we praten. Ik hoop maar op een koningspoedel.
Beetje dom om dat te denken. Ik bel aan, de deur gaat open en twee enorme grommende en blaffende honden verwelkomen me.
Ik maan mezelf weer tot rust. “Blaffende honden bijten niet toch en je stemt toch op de Partij van de Dieren. Hup hup, niet miepen“.
Nee, ze bijten net niet maar bespringen me enthousiast zal maar zeggen. Ik voel me een lustobject.  Jezus, wat stinken die beesten zeg. Als ze maar niet heel erg op hun baasje lijken.
Helemaal onder het Mastino kwijl maak ik kennis met de man des huizes. Hij is ongeveer twee meter lang en ook breed en hij ziet er niet uit alsof hij belasting betaalt.
Hij is net 3 uur naar de MMA sportschool geweest(ik snap nu wel waarom hij geen voortanden meer heeft.) en heeft nog niet gedoucht. Of ik dat niet erg vind. Neeeee natuurlijk niet. Ik werk vanuit mijn hart en ja mensen zweten nu eenmaal wel eens. Dat mag er allemaal zijn.
Hij heeft het aan z’n rug. En oh ja die k**** koelkast ( zijn woorden)is al twee weken stuk dus hij eet al twee weken babi pang pang van de afhak Chinees dus het ken wezuh dat hij wat rode bultjes op z’n rug heeft( lees een soort kratervallei). Geeft allemaal niks jongen, daar let ik niet op. Ik zie ze niet eens want ik kijk holistisch naar hem als een heel mens en alles is 1. Dus ook de driekoppige puisten.
Of ik een Pasoa jus of een Malibu cola mot. Dit meisje uit Zuid heeft liever een Vionier maar ik vraag maar een glaasje water.
Oh god, daar zie ik toch iets in die trainigsbroek wat me zorgen baart. Het is absoluut geen rolletje pepermunt. Het is verdacht groot. Ik bereid me voor op mijn verhaal. “Nee meneer, wij zij pro’s en hebben geïnvesteerd in dure opleidingen, scholen regelmatig bij, dit heeft echt niets met ons beroep en ethiek te maken, u moet echt bij iemand anders zijn, zo heeft mijn moeder mij niet opgevoed en m’n vader zou zich omdraaien in z’n urn als hij dat zou horen etc. etc. etc. En nog wat, dit soort dingen vragen is hetzelfde als je aan de loodgieter zou vragen nadat ie je heeft geholpen je afvoer te ontstoppen of ie nog even je buis kan invetten.”

Dus het verhaal wat ik wel 8 keer per week moet ophangen. Je zou er bijna moedeloos van worden. Maar ja, het blijft zo’n mooi beroep.
Als dit nou maar geen heet hangijzer wordt. Pfff wat een opluchting als het hangijzer een Winchester Magnum 9mm blijkt te zijn, die hij toch maar even uit z’n broek haalt anders leg ie niet lekkah.
Of ik hem even vast wil houden. “Nee dank je, leg hem anders maar even weg dan kunnen we alle twee wat beter ontspannen als de massage gaat beginnen”. Want daar heb ik nog steeds erg veel zin in. Love my job post ik dan straks op Instagram.
Hij legt hem braaf weg naast de baby……………….Uzi.

 

Geloven jullie nog dat ik zo knettergek ben dat ik dit wekelijks meemaak en dan dit werk al 7 jaar doe? Gekkerds!
Ik in ieder geval niet. Dit maak ik bijvoorbeeld wel mee:

Regelmatig kom ik bij een superaardig stel masseren. Ik kan ze gelukkig helpen hun lichaam pijnvrij en soepel te houden.
De hond die zij hebben is een stefford maar met het karakter van een schaap zo zoet. Een kopje thee staat al klaar als ik aankom. Even gezellig kletsen met de vrouw des huizes voordat we gaan beginnen.  Het grote aquarium met prachtige vissen is mijn uitzicht tijdens de massage.
De man des huizes escorteert mij na de massages altijd galant naar de auto,staat erop mijn tafel te dragen en helpt even m’n spullen in de auto te doen. Dan krijg ik een fijne handdruk, een glimlach en een “tot over 6 weken weer en rij voorzichtig”. Een echte man.
Ik had hem de eerste keer al zien staan maar na een poosje vraag ik of de juxebox het nog doet.
Yes hij doet het! Trots wordt hij aangezet. Niks geen kabbelend beekje of suffe meditatiemuziek op de achtergrond.
Masseren&rock’n’roll baby!
The King, de lieve mensen, moi en volgens mij zelfs de schaapsstefford en de vissen zingen mee met het refrein:
In the ghetto!!!!!
En ze masseerde nog lang en gelukkig…….

https://ikbenpijnvrij.nl/masseuse-aan-huis/mirjam-van-starrenburg/

1 Reactie
  • Melanie Raaijmakers
    Geplaatst op 15:59h, 29 maart

    Wat schrijf je leuk Mirjam! Leest als als een trein. Ik kijk uit naar je bundel:-).

Aanvraagformulier